یک جنگ بی محاسبه!

درباره ماجرای فراستی و ظلی پور، ابتدا باید چند نکته بدیهی را به یاد داشت و سپس وارد ارزیابی شد.
اول، سابقه نقد و روش گفتاری فراستی، چه در سال های دور و چه در دوران اخیر که مجددا چند وقت یک بار در شبکه چهار دیده می شوند، مشخص است. آنچه از سابقه گفتار فراستی، همه به یاد دارند، تندی ایشان در نقد فیلمها و نه نقد کارگردانان است. فراستی نسبت به فیلمها بر مبنای دانشش، قضاوت کرده و تند و تیز است و همین تندی او، با روال عرفی نقد که اندکی منفی و اکثریت مثبت گویی شده، متفاوت بوده و به چشم می آید. بنابراین، شخصی که سابقا و دست کم، یکی دو سال پیش، آن گونه حرف زده و در ایام اخیر، چنین نبوده، چرا باید برای آن حرف های قدیم، الان بازخواست شود؟
دوم، اگر جلسه بازخواست فراستی و نقد روش های کلامی اوست، چرا از فیلم های کمدی الان از او سوال شد و او نظرش را گفت، اما مجری و کارشناس، واکنش دیگری داشت؟ قرار بر نقد فیلمهای کمدی امروز بود یا درگیری با نقشه قبلی با فراستی؟
سوم، اگر قرار بر نقد گذشته دور گفتارهای فراستی است، چرا به رنگ لباسش یا اینکه دو زن گرفته، اشاره شد؟
.
.
.
از اینها می توان بسادگی دریافت که مجری و تیم اتاق فکر این برنامه، فقط قصد سر به سر گذاشتن به فراستی را داشتند. اما متوجه نبودند، کسی که در سال ۱۳۶۰ و در حمله مائوئیست های ایرانی از جنگلهای آمل به شهر آمل، عضو مرکزیت آن گروه بوده و به اعدام و سپس با عفو به زندان و بعد از مدتی بخشش و آزادی را تجربه کرده، درس خوانده خارج است، سالهاست می نویسد و می گوید، آنقدر خام نیست که در دام اصطلاحا گفتارهای زرد یا بقول خودمانی خود فراستی، حرف های خاله زنکی بیفتد.
بنابراین، در این ملغمه بی اندیشه و بی حساب و کتابی که آن مجری طراحی کرده بود، خودش گرفتار شد و نه فراستی.
البته نوع واژگان فراستی، در چند سال پیش، قابل بررسی است اما نه در برنامه ای که به گونه ای دیگر وانمود شد ولی در عمل، نقشه دیگری برایش داشتند.
در مجموع این کلمات، خطای اصلی با تلویزیون بود و برنده اصلی، فراستی شد.

نوشته شده در روز: 11 آذر 1397